คำถามธรรมดาที่ต้องใช้เวลาเกือบชั่วชีวิตในการหาคำตอบ แต่บางคนก็ใช้เวลาเพียงไม่ถึงกึ่งก้าวของก้าวแรกในการคิดหาคำตอบ หรือบางคนอาจตอบคำถามนี้ไม่ได้เลยจนชั่วชีวิต
มันขึ้นอยู่กับ ‘สิ่งที่อยู่ลึกๆ ในใจ’
สิ่งหนึ่งสิ่งนั้นมีอยู่ในใจของทุกคน แต่อยู่ตื้นลึกไม่เท่ากัน วิธีการจะค้นลงไปในจิตใจของตัวเราได้นั้นคือ เราต้องสนทนากับตัวเอง
สิ่งที่เป็นอุปสรรคร้ายแรงที่สุดคือ อุปกรณ์ที่ให้ความบันเทิงทั้งหลาย มันทำให้เราไม่มีโอกาสได้สนทนากับตัวเอง เราเพียงใช้ตาดู หูฟัง และประสาทสัมผัส แต่ไม่ทำให้สมองได้คิดถึงเรื่องราวของตัวเองหรือสอบถามตัวเองถึงความต้องการของตัวเราจริงๆ สิ่งนี้ทำให้เราใช้เวลาทั้งไปอย่างรวดเร็วด้วยความสบายและผ่อนคลาย ประโยชน์ของมันมีเพียงเท่านั้น
การสนทนากับตัวเองต้องการความสงบนิ่งของจิตใจ และถามถึงความสนใจหรือความโหยหาอะไรบางสิ่งที่อยู่ข้างนอกนั่น มีอะไรที่เราต้องการบ้าง และอยากอยู่กับมันไปตลอดชีวิต หรืออาจเป็นบุคคลที่เราต้องการให้เขามีความสุขที่สุด เราจะทำให้เขามีความสุขได้อย่างไร ฯลฯ ความคิดพวกนี้อาจจะนำเราไปหาคำตอบได้
การหาคำตอบโดยการสนทนากับตัวเองนั้นเป็นวิธีหนึ่งที่จะหาคำตอบอย่างง่ายที่สุด เพราะืคือการอยู่กับตัวเองและไต่ถามตัวเองจนได้คำตอบ
บางคนก็ได้คำตอบจากการเห็นบางสิ่ง ประทับใจอะไรบางอย่าง ฝังใจกับเรื่องราวบางตอนของชีวิตตัวเอง จึงตัดสินใจออกเดินทางเพื่อสิ่งนั้นได้ทันที ถือว่าคนผู้นั้นโชคดี ไม่ต้องควานหาคำตอบเหมือนกับที่นักเดินทางทั่วๆ ไปประสบกันอยู่
คำถามที่ว่า ‘ทำไมเราจึงออกเดินทาง?’ คำตอบมันอาจจะออกมาในรูปของ ‘จุดหมาย’ อันหลากหลายมากมาย เช่น อยากไปยังยอดภูผาที่สูงที่สุดในโลก อยากไปอยู่ในทุ่งหญ้าอันอุดมสมบูรณ์เขียวขจี อยากเข้าไปสำรวจถ้ำซึ่งยังไม่ถูกค้นพบ ฯลฯ
แต่คำตอบของบางคนอาจจะไม่ใช่จุดหมายที่ยิ่งใหญ่กลับเป็นเพียง ‘สิ่งเล็กๆ’ ที่สามารถเก็บเกี่ยวได้บริเวณข้างทาง เช่น อยากสูดอากาศอันแจ่มใสบริสุทธิ์ อยากพบปะเพื่อนร่วมทางที่หลากหลาย อยากเดินตามรอยเท้าของผู้ยิ่งใหญ่ที่เดินนำหน้าไป ฯลฯ
การที่นักเดินทางซึ่งย่ำเท้าเดินอยู่ทุกวี่วัน กลับตอบตัวเองไม่ได้ว่าเดินไปทำไมกัน ก็เหมือนการเดินทางที่วกวนไร้จุดหมาย และจะหาประโยชน์อันใดได้จากการเดินทางแบบเรื่อยเปื่อยเช่นนี้
นักเดินทางพวกนี้ถ้าไม่เกิดสำนึกใน ‘ชีวิตที่กำเนิดมา’ หรือว่าได้คุยกับตัวเองจนเข้าใจความต้องการแล้ว คงไม่ต่างกับศพที่กำลังเดินไปเรื่อยๆ อย่างไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ไม่รับรู้ถึงความทุกข์ยาก ไม่รับรู้ถึงความสุขที่แท้ เพราะไม่เคยมีความฝันเลยจนวันที่นอนหลับแล้วไม่ฟื้นขึ้นอีก ต่อให้มีความฝันในยามนั้นก็ไม่มีประโยชน์อันใดอีกต่อไปแล้ว
